چو با تو رزق دایم همبر افتاد

برزقش شیر پستان می فزاید

همی کان طفل را تقدیر کردند

برزقش در دو پستان شیر کردند

چرا این خلق در یکدیگر افتاد

همه سوداست ای سودائی آخر

همی سودا چه می پیمائی آخر