تو هم مشمر بدو چون صرفه کاران

چو در تو هیچ نامی را اثر نیست

ز صد کم یک ترا صد یک خبر نیست

چو نعمت بر تو نشمرد او هزاران

چو نام خویشتن حق بی نشان کرد

چه گونه یاد او هرگز توان کرد

چو نتوانی ز کنه او نفس زد