بهرجائی گلی در آب کرده

در افکندست خلقی را بغم در

همه گیتی برآورده بهم بر

بهر کنجی دلی در خواب کرده

ترا ره می زند وز درد این کار

چوابرت چشم ازان گشتست خون بار

گر آدم را که در یک دانه نگریست