چوابرت چشم ازان گشتست خون بار

بهر کنجی دلی در خواب کرده

بهرجائی گلی در آب کرده

ترا ره می زند وز درد این کار

گر آدم را که در یک دانه نگریست

به سیصد سال می بایست بگریست

ببین کابلیس را در لعن و در رشک