عصا در دست و پشتش خم گرفته

وزان خواب شبانگه تنگ دل سخت

درگ ره پیر زن را دید مهجور

که می آمد برای داد از دور

چو ابر از گریه چشمش نم گرفته

بجست از جای شاه و خواند او را

به پیش خویشتن بنشاند او را