ز خون و خاک آنگه پاک گردی

چرا سر می کشد چون سرنگونست

اگر تو هیچکس دانی که چونی

بهم بسرشته مشتی خاک و خونی

که خونی می خوری تا خاک گردی

چو نبود کار تو جز اشک و سوزی

ز زلفش سایه افتد بر تو روزی