که خونی می خوری تا خاک گردی

اگر تو هیچکس دانی که چونی

بهم بسرشته مشتی خاک و خونی

ز خون و خاک آنگه پاک گردی

چو نبود کار تو جز اشک و سوزی

ز زلفش سایه افتد بر تو روزی