خطاب آمد که ما را اهل دردی

کسیم از دوستان خویش بنمای

که تا روشن شود چشم برویش

که دل می سوزدم از آرزویش

بصدق اندر فلان وادیست مردی

که او از خاصگان درگه ماست

شبانروزی سلوکش در ره ماست