بصدق اندر فلان وادیست مردی

که تا روشن شود چشم برویش

که دل می سوزدم از آرزویش

خطاب آمد که ما را اهل دردی

که او از خاصگان درگه ماست

شبانروزی سلوکش در ره ماست

روانه شد کلیم از بهر دیدار