ز حکم رفته مسعودی تو یانی

ز خضرت بین همه چیزی ولیکن

مشو از بندگی یک لحظه ساکن

نمی دانی که مردودی تو یانی

ولی دانی که تا جان برقرارست

ترا بر امر رفتن عین کارست

تو این می دانی و آن می ندانی