چنین گفت او که پر شورست جانم

زمای نیز خاکستر فشاندی

یکی گفت ای بخاکستر گرفتار

چرا پیوسته می گرئی چنین زار

چو شمعی غرقه اندر اشک ازانم

که حق می بایدم بی غیر و بی پیچ

ولی حق را نمی باید مرا هیچ