چو شمعی غرقه اندر اشک ازانم

یکی گفت ای بخاکستر گرفتار

چرا پیوسته می گرئی چنین زار

چنین گفت او که پر شورست جانم

که حق می بایدم بی غیر و بی پیچ

ولی حق را نمی باید مرا هیچ