بفضل خویش دیدارم عیان کرد

حسن گفتش که هین چونی درین دار

چنین گفتا چه می پرسی ببین کار

سرای من بهشت جاودان کرد

کنون تو از پذیرفتاری خویش

شدی فارغ بگیر این خط میندیش

حسن گفتا چو گشتم باز هشیار