حسن گفتش که هین چونی درین دار

ز تشریف الهی حله در بر

لبی خندان رخی تابان چو خورشید

مسلم کرده دارالمک جاوید

چنین گفتا چه می پرسی ببین کار

سرای من بهشت جاودان کرد

بفضل خویش دیدارم عیان کرد