حکایه کرد شبلی نزد یاران

یکی را دید مست افتاده در راه

سته گشته ضعیف و ناتوان هم

دلش رفته ز دست و بیم جان هم

که چون دید او مرا آهسته نالان

مرا از پیش کعبه داد آواز

که ای بوبکر میدانی مرا باز