مرا از پیش کعبه داد آواز

دلش رفته ز دست و بیم جان هم

حکایه کرد شبلی نزد یاران

که چون دید او مرا آهسته نالان

که ای بوبکر میدانی مرا باز

من آن نازک تن تازه جوانم

که دیدی در فلان جائی چنانم