تو گر برگیری از پیش این تتق را

تو پیوسته دران سد مانده در خویش

توئی در سد خود یاجوج و ماجوج

که طوق گردنت سدیست چون عوج

چو عوج بن عنق طوق عنق را

اگر آزاد کردی گردن خویش

برستی زین همه غم خوردن خویش