دل کهتران پر ز تیمار بود

چو شد سال آن پادشا بر دو هفت

به پالیز آن سرو یازان بخفت

به یک چندگه دیر بیمار بود

نبودش پسر پنج دخترش بود

یکی کهتر از وی برادرش بود

بدو داد ناگاه گنج و سپاه