وزو نستد ردا و همچنان شد

سخن می گفت و گرم آنگاه می رفت

ردایش می کشید و راه می رفت

پیمبر دم نزد با او روان شد

ز خلق خود نپرسیدش پیمبر

کز اینجا تا کجا آیم بره بر

خوشی می رفت با او چون خموشی