خوشی می رفت با او چون خموشی

وزو نستد ردا و همچنان شد

ز خلق خود نپرسیدش پیمبر

کز اینجا تا کجا آیم بره بر

که تا بردش بر گندم فروشی

زبان بگشاد و گفت ای سید امروز

ز گرسنگی دلی دارم همه سوز