که تا بردش بر گندم فروشی

ز خلق خود نپرسیدش پیمبر

کز اینجا تا کجا آیم بره بر

خوشی می رفت با او چون خموشی

زبان بگشاد و گفت ای سید امروز

ز گرسنگی دلی دارم همه سوز

من اکنون رشته ام این پشم اندک