برآمد سرخ و زرد آن صدر عالی

سنانی تیز بود اندر عصایش

نهاد از بیخودی بر پشت پایش

روان شد خون ز پای فضل حالی

نزد دم تا سخن جمله بیان کرد

بلطفی قصه زو بستد نشان کرد

چو پیر از پیش او خوش دل روان شد