تو گشته مستمع لب بسته کرده

بزرگی گفت آخر ای خداوند

چرا بودی بدرد پای خرسند

یکی فرتوت پایت خسته کرده

چو از پای تو آخر خون روان شد

توان گفتن که از پس می توان شد

چنین گفت او که ترسیدم که آن پیر