چو از پای تو آخر خون روان شد

چرا بودی بدرد پای خرسند

یکی فرتوت پایت خسته کرده

تو گشته مستمع لب بسته کرده

توان گفتن که از پس می توان شد

چنین گفت او که ترسیدم که آن پیر

خجل گردد خورد زان کار تشویر