شدی آشفته و سر درکشیدی

چو بگذشتند سر بر کرد از جیب

یکی پرسید ازو کای مرد بی عیب

چرا چون روی رعنایان بدیدی

چنین گفت او که سر را درکشیدم

ز بس باد بروت اینجا که دیدم

که ترسیدم که برباید مرا باد