چو بگذشتند سر بر کرد از جیب

بدید آن خیل خود بین را خرامان

کشید از ننگ سر در جیب آنگاه

که تا زان غافلان خالی شد آن راه

یکی پرسید ازو کای مرد بی عیب

چرا چون روی رعنایان بدیدی

شدی آشفته و سر درکشیدی