کشید از ننگ سر در جیب آنگاه

چو کبکان می خرامیدند در راه

چو آن دیوانه بی خان و بی مان

بدید آن خیل خود بین را خرامان

که تا زان غافلان خالی شد آن راه

چو بگذشتند سر بر کرد از جیب

یکی پرسید ازو کای مرد بی عیب