بدید آن خیل خود بین را خرامان

ز رعنائی و کبر و نحوت و جاه

چو کبکان می خرامیدند در راه

چو آن دیوانه بی خان و بی مان

کشید از ننگ سر در جیب آنگاه

که تا زان غافلان خالی شد آن راه

چو بگذشتند سر بر کرد از جیب