که تا زان غافلان خالی شد آن راه

چو آن دیوانه بی خان و بی مان

بدید آن خیل خود بین را خرامان

کشید از ننگ سر در جیب آنگاه

چو بگذشتند سر بر کرد از جیب

یکی پرسید ازو کای مرد بی عیب

چرا چون روی رعنایان بدیدی