امیری بود پیشش ایستاده

در او آن طبل بود و سرمه دان بود

کشید آن سرمه وچشمش چنان شد

که عرش و فرش در حالش عیان شد

مگر زد دست بر طبل نهاده

رها شد زو مگر بادی بآواز

بدرید آن ز خجلت از سر ناز