که ذوالقرنین را بودی ندیمی

بسی بگریست اما سود کی داشت

که مرگ بی محابا را ز پی داشت

ز شاگردان افلاطون حکیمی

نشست و گفت مر شاه جهان را

که آن طبلی که هرمس ساخت آن را

چو تو در دست نااهلان نهادی