نخواهی بود جز دل ریش مانده

اگرخواهی که باشی روز و شب شاد

مکن تاتو توئی زین روز و شب یاد

ولی تا تو توئی در خویش مانده

تو می باید که بیخود گردی از شور

شوی پاک از خود و از کار خود کور

که تا تو خویش را بر کار بینی