دل روبه که رنجی را بکارست

بدل روباه گفتا گر بمانم

نه دندان باش ونه گوش و زبانم

دگر کس آمد و گفت اختیارست

چو نام دل شنید از دور روباه

جهان برچشم او شد تیره آنگاه

بدل می گفت با دل نیست بازی