نمی آید ترا زین خواجگی ننگ

که امر تو روان چون نیست بر خویش

نباشد بر دگر کس هم روانه

مرا مبشول چند آری بهانه

که گرد آورده عمری دو من سنگ؟

کسی باشد بمعنی مالک خویش

که نه ناجی بود نه هالک خویش