که گرد آورده عمری دو من سنگ؟

نباشد بر دگر کس هم روانه

مرا مبشول چند آری بهانه

نمی آید ترا زین خواجگی ننگ

کسی باشد بمعنی مالک خویش

که نه ناجی بود نه هالک خویش

نمی دانی که کوژی ای مرائی