زبان بگشای و بر گو تا چه نامی

درمنه می کشید و آه می کرد

میان خار خود را راه می کرد

شه آمد پیشش و گفت ای گرامی

چنین گفتا که من محمود نامم

چو هم نام تو ام این خود تمامم

شهش گفتا که ماندم در شکی من