بخاک افکند حالی خویشتن را

چو تو از ملک جز یک دم نداری

بکن کاری که این دم هم نداری

چو شه بشنود گفت آن دو تن را

بسی بگریست تا بی خویشتن شد

بآخر کارساز آن دو تن شد

بسی زر داد آن دو مهربان را