نمی دانم که این از چه سبب خاست

چنین گفت ای عجب روزی بایشان

که حالی می رود بر من پریشان

دلم را آرزوئی بس عجب خاست

مرا سازید یک انگشتری پاک

که هر وقتی که باشم نیک غمناک

چو در وی بنگرم دلشاد گردم