که حالی می رود بر من پریشان

حکیمانی که پیش شاه بودند

که اجری خواره درگاه بودند

چنین گفت ای عجب روزی بایشان

دلم را آرزوئی بس عجب خاست

نمی دانم که این از چه سبب خاست

مرا سازید یک انگشتری پاک