که اجری خواره درگاه بودند

سواد ملکش از مه تا بماهی

ز شرقش تا بغربش پادشاهی

حکیمانی که پیش شاه بودند

چنین گفت ای عجب روزی بایشان

که حالی می رود بر من پریشان

دلم را آرزوئی بس عجب خاست