برون افتاد حالی صره زر

برای درمنه برخاست آن پاک

درمنه چون برون می کرد از خاک

ازان غم دست می زد سخت بر سر

بحق گفتا که کردی تیره روزم

چه خواهم از تو؟ چیزی تا بسوزم