بحق گفتا که کردی تیره روزم

درمنه چون برون می کرد از خاک

برون افتاد حالی صره زر

ازان غم دست می زد سخت بر سر

چه خواهم از تو؟ چیزی تا بسوزم

چرا چیزی دهی از پیشگاهم

که در حالم بسوزد، می نخواهم