کمال ملک نتوان داد از دست

ندیدم ز آرزوی ملک آزاد

نمی دانم من از مه تا بماهی

کسی را کو نخواهد پادشاهی

که بهر ملک تن جان داد از دست

نکو گفت آن حکیم مشتری فش

که گر شاهی بود روزی بود خوش