که بهر ملک تن جان داد از دست

نمی دانم من از مه تا بماهی

کسی را کو نخواهد پادشاهی

کمال ملک نتوان داد از دست

نکو گفت آن حکیم مشتری فش

که گر شاهی بود روزی بود خوش