فلا تحزن فانا قد غفرناه

رسن در گردن شخصی میفگن

که چون چنبر نهادش چرخ گردن

چه می خواهی ازین غم کشته راه

چو بشنیدم من آن آواز عالی

ز هیبت شد دو دستم سست حالی

بدل گفتم که ای غافل بپرهیز