کنون من گفتم و رفتم تو مپسند

همه بر تو نشنید چون بمیری

تو مردی نازکی پرورده در ناز

ز حمالی خلقی خوی کن باز

که ننیوشی چنین وقتی چنین پند

ز سر در درد هارون تازه تر شد

ز حیرت هر دم از نوعی دگر شد