که ننیوشی چنین وقتی چنین پند

تو مردی نازکی پرورده در ناز

ز حمالی خلقی خوی کن باز

کنون من گفتم و رفتم تو مپسند

ز سر در درد هارون تازه تر شد

ز حیرت هر دم از نوعی دگر شد

بآخر با وثاقش برد با خویش