اگرچه آفتاب عالم افروز

چه گرد آری، که بار گردن تست

چو خورشیدت اگر باشد کمالی

بود آن ملک را آخر زوالی

بتخت سلطنت بنشست هر روز

ز دست آسمان با روی چون ماه

کله را بر زمین زد هر شبانگاه