ز دست آسمان با روی چون ماه

بود آن ملک را آخر زوالی

اگرچه آفتاب عالم افروز

بتخت سلطنت بنشست هر روز

کله را بر زمین زد هر شبانگاه

اگر این پرده نیلی نبودی

نه کوژی یافتی کس نه کبودی