کجا ازماه سنگت لعل گیرد

بدوزد یا بدرد همچو درزی

تنوری تافته ست از قرص آتش

که از خوانش نیابی گرده خوش

که او هر ماه خود را نعل گیرد

که می داند که این گردنده پرگار

چه بازی می نهد هر لحظه در کار